Jaar in, jaar uit benader ik deze tijd in een staat van bescheiden paniek. Vanzelfsprekend heb ik het voorafgaande kwartaal ALLES uit de kast gehaald in een wilde poging mij nog enigszins in te dekken en zo groot mogelijke buffers aan te leggen, teneinde het onvermijdelijke toch nog waar en zo veel als mogelijk te compenseren en de meest in het oog lopende schade voor te zijn: er wordt nietsontziend getraind en waanzinnig weinig gegeten, met onveranderlijk hetzelfde resultaat: NADA. NOPPES. Nog geen GRAMMETJE er af.
En naarmate de ellendige kerst naderbij komt verwordt de staat van mentale ontreddering gestaag tot een vorm die de grootste excessen, voor zover bekend en/of beschreven binnen de kaders van de geestelijke gezondheidszorg, naar de kroon steekt.
En ja, hoor: dan suist daar de guillotine welhaast geruisloos, maar niet minder donderend omlaag: laatste lesweek, kerstvieringen en HOPPA: soepeltjes de caroussel van onwaarschijnlijke familie-prop-snoep-vreet-en-zuip-dagen in geschoven.
Na de gebruikelijke achtbaanrit van kerts -- verjaardag (schoonzus) -- verjaardag (zelve) -- oudjaar -- nieuwjaarsconcert (NEE, ga ECHT niet kijken dit keer!!) -- garmisch vierschansenspringen (als ik nou nog MEEDEED ...) zijn alle grenzen al weer lang gepasseerd en vinden wij ons volslagen zieltogend terug, verpakt in immense lagen en repen van ons eigen lellend, lallend en brallend vet en spek.
Laat de schade dit keer toch ins vredesnaam binnen de 10 kilo blijven, wat zou dat een FEEST zijn!!
Ik wens jullie allemaal een formidabel en gezond en fruitig 2012!!
Theo.
